Masakra w Mỹ…

Masakra w Mỹ Lai

Początek

Na przełomie 1967/68 do okolic Mỹ Lai przybyła US Army(dokładniej była to kompania „C” 1. batalionu 20 Pułku Piechoty z 11 Brygady Piechoty) w poszukiwaniu ukrywających się partyzantów Vietkongu. Prowincja Quảng Ngãi gdzie leżała wioska, już wcześniej była przychylnie nastawiona w stosunku do bojowników Wietnamu Północnego. Z tego właśnie powodu do prowincji amerykańskie dowództwo przysłało dodatkowe siły, zachęcano również do brutalnego rozprawiania się z ludnością cywilną, choć paradoksalnie działania te jeszcze bardziej wzmogły nienawiść do Amerykanów oraz poparcie dla Vietkongu. Żołnierzy mieli się nawet posługiwać zasadą „wszystko co nie jest martwe lub białe, jest Vietkongiem” .Do marca 1968 żołnierze amerykańscy przeszukiwali okolice Mỹ Lai jednakże nie znaleziono nigdzie partyzantów ani żadnych powiązań do nich. Rankiem 16 marca Amerykanie byli już dogłębnie psychicznie niewymęczeni, spowodowane to było strachem przed niespodziewanym atakiem Vietkongu, zwłaszcza że niedawno oddział w zasadzce stracił lubianego sierżanta. Wtedy to rozpoczęła się masakra. Żołnierze będący pod dowództwem porucznika Williama Calleya w krótkim czasie zabili kilkuset cywilów, głównie starszych ludzi, kobiety, dzieci i niemowlęta. W zależności od źródeł podawane są liczby od 347 do 504. Wietnamczycy nie uniknęli także gwałtów i tortur z strony Amerykanów.

Hugh Clowers Thompson i próby pomocy

W czasie maskary nad wioskom krążyło kilka amerykańskich helikopterów. Jednym z nich pilotował Hugh Clowers Thompson, który początkowo myślał, że amerykańskie oddziały w wiosce mają za zadanie chronić okoliczną ludność, jednak kiedy spostrzegł iż jest zupełnie przeciwnie postanowił zainterweniować. Wylądował niedaleko rowu melioracyjnego do którego Amerykanie wrzucali ciała oraz rannych. Tuż obok rzeczonego rowu amerykańscy żołnierzy spokojnie palili papierosy. Pośród krzyków i jęków mordowanych. Po wylądowaniu postanowił natychmiast zainterweniować. Wraz z Lawrencem Colburnem oraz Glennem Andreotta grożąc karabinami maszynowymi m. in wyższym rangą oficerom zażądał zaprzestania masakry, udało mu się też zapobiec wysadzeniu chary z rannymi Wietnamczykami, uratował też kilkunastu Wietnamczyków wywożąc ich z Mỹ Lai do szpitala wojskowego w mieście, stolicy regionu Quảng Ngãi. Pozostawił za sobą(niestety) zniszczone, splądrowane Mỹ Lai.

Zamiatanie sprawy pod dywan

Początkowo śledztwo w sprawie masakry zostało podjęte przez płk. Orana Hendersona, niedługo potem także żołnierz Tom Glen wystosował list, oskarżając jednostki US Army(w tym tą która brała udział w masakrze w Mỹ Lai) o brutalność w stosunku do Wietnamczyków. Także inni wojskowy zgłaszali kolejne skargi, a sprawa zyskała rozgłos. Sprawę powierzono wtedy majorowi armii amerykańskiej Colinowi Powellowi, jednak jego sprawozdanie zostało potem określona mianem wybielania zdarzenia, którego szczegóły wciąż pozostawały niedostępne dla opinii publicznej. Dopiero dziennikarz Seymour Hersh publikując 12 i 20 listopada 1969 roku fotografie zabitych w Mỹ Lai chłopów oraz inny żołnierz który niezależnie od T. Glena przesłał swoją relację kongresmenowi z swojego okręgu. Do sprawy włączył się nawet Henry Kissinger, który przyznał zdjęcia przedstawiające oczywistą zbrodnię wojenną były zbyt szokujące, aby można było sprawę zatuszować.

Wyrok

Na tym etapie wystosowano do Białego Domu, Pentagonu oraz Kongresu apele o ukaranie sprawców, autorstwa Rona Ridenhour. Spowodowało to we wrześniu aresztowanie Calleya pod zarzutem morderstwa, a 17 marca 70′ o zatajanie sprawy oskarżono 14 oficerów amerykańskiej armii. W 1971 Calley został skazany na dożywocie jednak niedługo po ogłoszeniu wyroku, prezydent R. Nixon rozkazał wypuścić go z więzienia. Calley otrzymał 3,5 roku aresztu domowego w swojej kwaterze w Fort Benning, a potem został zwolniony decyzją sądu federalnego. Przez cały czas William utrzymywał, że wypełniał tylko rozkazy swojego kapitana Ernesta Mediny, który jednak zaprzeczył. Co się tyczy Hugha Clowersa Thompsona, Lawrence Colburna oraz Glenna Andreotta(pośmiertnie) otrzymali oni w 1998 Medal Żołnierza.

#historia #gruparatowaniapoziomu